Storing

Om tien uur had Yara het belangrijkste gesprek van het jaar. Om acht uur stond ze op het perron, en er kwam geen trein. Op het grote bord stond maar één woord: storing.

‘Nee,’ zei Yara hardop. ‘Niet vandaag.’

Al een jaar wilde ze planner worden bij een vervoerbedrijf. Ze had al twaalf keer gesolliciteerd, en dit was haar eerste uitnodiging. Het gesprek was in Leeuwarden, bij meneer De Boer, de manager van de afdeling planning. Tussen Groningen en Leeuwarden lag maar één spoorlijn.

In de app stond nog een zin: ‘Bussen in plaats van treinen.’ Yara rende naar buiten. Voor het station stond een oude vrouw met een koffer die bijna zo groot was als zij. ‘Bussen, bussen,’ zei ze. ‘Maar waar dan?’

Een klein bord wees naar een halte om de hoek. De bus naar Leeuwarden ging om tien over acht. Yara kon die bus nog halen, maar dan moest ze rennen. Ze keek naar de vrouw, en toen naar de koffer.

‘Ik help u,’ zei ze.

De koffer was zo zwaar dat ze hem bijna liet vallen. De vrouw liep langzaam. Toen ze eindelijk om de hoek kwamen, reed de bus net weg.

‘O, kind,’ zei de vrouw. ‘Dat was onze bus, hè? Dat komt door mij.’

‘Het geeft niet,’ zei Yara, maar haar handen trilden.

De volgende bus ging om twintig voor negen. Volgens de app was hij om tien voor tien in Leeuwarden, als alles goed ging. Terwijl ze op een bankje wachtten, oefende Yara de vragen voor het gesprek. ‘Waarom bent u een goede planner?’

Steeds weer opende ze de route in de app. In de meeste dorpen stopte de bus bij het station. Maar niet overal: soms bij een school, soms bij de supermarkt of de kerk.

‘Je kijkt wel vaak op dat ding,’ zei de vrouw.

‘Ik ben zenuwachtig,’ zei Yara, en ze las de route nog een keer.

De bus kwam op tijd, maar om half tien stond hij in een lange file. Toen Yara op de klok keek, wist ze het: ze kwam te laat.

Op dat moment ging haar telefoon. ‘Goedemorgen, met De Boer.’

Yara kreeg het warm: bellen in het Nederlands vond ze altijd moeilijk. ‘Meneer De Boer, het spijt me heel erg,’ zei ze snel. ‘Ik sta in de file.’

‘Dat dacht ik al,’ zei hij. ‘Ik bel omdat ik zelf ook te laat kom. Mijn trein heeft een uur stilgestaan, en toen moesten we eruit, bij een klein station. Hier zou een bus komen, maar ik zie niets. Ik sta in de regen.’

‘Welk station?’ vroeg Yara.

Hij noemde de naam van het dorp. Yara kende die naam: ze had hem al twintig keer gelezen.

‘In dat dorp stopt de bus niet bij het station,’ zei ze. ‘Hij stopt bij de kerk. Ziet u ergens een kerktoren?’

‘Ja, achter de huizen.’

‘Loop naar die kerk, daar is de halte.’

‘En welke bus?’

‘Mijn bus,’ zei Yara. ‘Over een kwartier is hij bij de kerk. Ik zit erin.’

Toen meneer De Boer ophing, trilden haar handen niet meer. Een kwartier later stopte de bus bij een oude kerk. Tien natte mensen stapten in. De laatste was een man in een nat pak. Yara stak haar hand op, en hij kwam naast haar zitten.

‘Twintig jaar werk ik al bij een vervoerbedrijf,’ zei meneer De Boer. ‘En ik wist niet dat hier een bus stopte.’

‘Zie je wel, kind?’ zei de oude vrouw achter hen. ‘Door mij zit je in de goede bus.’

In Leeuwarden renden ze door de regen naar het kantoor. Daar gaf hij haar een handdoek en een kop koffie.

‘Zullen we beginnen?’ vroeg Yara, en ze pakte haar cv.

Meneer De Boer lachte. ‘We zijn om half tien al begonnen,’ zei hij. ‘U heeft een route voor mij gepland, terwijl u zelf in de file stond. Mijn eerste vraag was: waarom bent u een goede planner? Het antwoord weet ik al.’

Nadat ze nog een uur over het werk hadden gepraat, stond hij op. ‘Kunt u volgende week terugkomen? Voor een tweede gesprek, met de directeur.’

‘Graag,’ zei Yara.

‘Met de trein, hoop ik,’ zei hij.

‘Of met de bus,’ zei Yara. ‘Ik weet nu hoe die rijdt.’