Controle

Piep, piep, piep. Wei scant de rijst, de appels en de kip. Ze doet voor het eerst alles zelf, met een handscanner. Gaat dat goed?

Wei woont pas drie maanden in Breda. Haar Nederlands is nog niet zo goed. Maar scannen is makkelijk.

Dan de melk. Wei scant een pak halfvolle melk. Piept het? Ze hoort het niet, want naast haar huilt een kind.

Ze scant de melk nog een keer: piep. De melk gaat in haar tas.

Dan nog brood, kaas en eieren. Nu gaat Wei naar de kassa. Daar staat op het scherm een bericht: ‘Controle. Een medewerker komt naar u toe.’

Wei leest het twee keer. Waarom een controle? Ze heeft toch alles goed gedaan?

Een vrouw in een blauw shirt komt naar Wei toe. Ze heeft een scanner in haar hand.

Wei is bang en haar handen trillen. ‘Politie?’ denkt ze.

‘Ik heb alles gescand, echt!’ zegt Wei snel.

‘Rustig maar,’ zegt de vrouw in het blauwe shirt. ‘Even kijken.’

De vrouw pakt de rijst, de kip en de kaas uit de tas. Ze scant die drie dingen. Ze zegt niets.

Wei kijkt niet naar de vrouw, maar naar het scherm. Daar staat een lijst met al haar boodschappen. Die lijst heeft ze nog niet gezien. Rijst, appels, kip en dan: ‘Halfvolle melk 2x’.

Twee keer? Wei kijkt in haar tas. Daar zit maar één pak melk.

Ze denkt aan de melk en het kind. De eerste piep heeft ze niet gehoord. Ze heeft de melk twee keer gescand!

Wei wil iets zeggen, maar ze vindt de woorden niet. ‘Ik ... ik heb ...’

Dan wijst ze naar ‘2x’. Ze laat de vrouw de melk zien. ‘Eén,’ zegt ze. ‘Niet twee.’

De vrouw kijkt naar het scherm. Dan kijkt ze in de tas. Ze knikt en drukt op het scherm. Daar staat nu: ‘Halfvolle melk 1x’.

‘Soms is er een controle,’ zegt de vrouw. ‘Dat is normaal.’

Nu betaalt Wei voor één pak melk, niet voor twee. Haar handen trillen niet meer.

Bij de deur kijkt Wei nog één keer om. De vrouw zwaait.

‘Dank u wel!’ roept Wei. ‘Tot de volgende controle!’

De vrouw lacht.